Proces ciągnienia szkła płaskiego lub proces Fourcault polegał na wyciąganiu stopionego szkła z kąpieli i studzeniu go podczas podnoszenia
w powietrzu. Zapewniało to uzyskanie przezroczystej, ale zniekształconej tafli szkła.

Odbywało się to za pomocą prostej metalowej przynęty, która była opuszczana do wanny szklarskiej ze szkłem, a następnie wyciągała wstęgę szkła. Aby uformować duże tafle szkła, zbudowano szyb maszyny, który pozwalał metalowej przynęcie na nieprzerwane wznoszenie się. Szkło było stopniowo schładzane i utwardzane podczas wznoszenia się przez maszynę.

Aby zapobiec zwężaniu się wstęgi szkła, używano rolek i bortotrzymaczy, które nadawały tafli jak największą płaskość. Rolki pomagały również schłodzić szkło i usztywnić je, nadając mu odpowiedni kształt.

Po pokonaniu całej wysokości maszyny szkło na jej szczycie było cięte na tafle, który były zdejmowane z góry.

 Informacje pochodzą z książek „The Glassmakers” autorstwa T. C. Barkera oraz „Float: Pilkingtons' Glass Revolution” autorstwa D. J. Bricknella, a także z wewnętrznych źródeł.