Het getrokken vlakglasproces, ook wel het Fourcault-proces genoemd, bestond uit het omhoog trekken van gesmolten glas uit een smeltbad, waarna het glas afkoelde terwijl het in de lucht werd opgetild. Dit leverde een transparante maar vaak vervormde glasplaat op.

Het proces maakte gebruik van een rechte metalen trekstaaf (bait) die in een bad met gesmolten glas werd geplaatst. Hiermee werd een doorlopende glasband omhoog getrokken. Om grotere glasplaten te kunnen produceren, werd een hoge toren gebouwd zodat de metalen trekstaaf continu omhoog kon bewegen. Terwijl het glas door de toren omhoog werd getrokken, koelde het geleidelijk af en werd het harder.

Om te voorkomen dat de randen van de glasband naar binnen zouden trekken (het zogenoemde “necking”), werden rollen gebruikt om de glasband zo vlak mogelijk te houden. Deze rollen hielpen ook bij het koelen van het glas en het stabiliseren van de vorm.

Wanneer de maximale hoogte van de toren was bereikt, werd het glas boven in de toren in platen gesneden, waarna de glasplaten daar werden verwijderd.

Informatie bronnen: The Glassmakers by T. C. Barker and Float: Pilkingtons' Glass Revolution by D. J. Bricknell and in-house.